مساله تذکیر و تأنیث در زبان عربی موضوعی است که ذهن پژوهشگران را به خود مشغول ساخته و پژوهش‌های متعددی در این زمینه نگاشته‌اند. این پژوهش با رویکردی توصیفی و تحلیلی به موضوعاتی پرداخته است که چالش­های مهمی را در موضوع تذکیر و تأنیث ایجاد می­کند؛ از جمله: نگاه اجمالی به مذکر و مؤنث در زبان عربی، نشانه­های مؤنث، منشأ مذکر و مؤنث و واقعیت زبانی. بر این اساس می‌توان دو بخش اول را مقدمه­ای برای بخشهای بعدی در نظر گرفت. هدف از این تحقیق اثبات اینکه مذکر و مؤنث در زبان عربی به طبیعت زبان برمی‌گردد و تابع قوانین منطق و فلسفه نیستند. مهمترین نتایج حاصل از تحقیق عبارتند از لزوم یکسان سازی دیدگاه­ها در مورد مذکر و مؤنث حقیقی است، به طوری که کاربرد وضعی وقراردادی چیزی باشد که آنها را متمایز کند و شیوع نشانه­ای باشد که هر دو را نشان دهد. اما حروفی که دستور‌نویسان آن را  از نشانه‌های تأنیث کلماتی مانند: فاطمه، لیلا، اسراء می­شمردند، در واقع از اصل کلمه هستند و زائد بر آن نیستند. در مؤنث مجازی، موضوع به شنیدن محدود می­شود، زیرا هیچ قانونی بر آن حاکم نیست و ضابطه­ای  آن را کنترل نمی­کند. در مورد مؤنث قیاسی که دارای وزن­های خاصی است، منشأ آن طبیعت زبان است  که این وزن ها را میان مذکر و مؤنث توزیع کرده است؛ ممکن است وزن‌های مخصوص مؤنث بدون علامت تأنیث مشاهده شود و برعکس،  وزن‌های مخصوص مذکر با علامت تأنیث نمایان گردد.