شعر دوره جاهلی، دیوان عرب آن زمان، آینه‌ای است که آداب و رسوم زندگی دوره جاهلی را بازتاب می­دهد. شعر جاهلی تصویرهایی شگفت انگیز از اخلاق و الگوهای متعالی قوم عرب را به ما نشان می­دهد. این شعر گنجینه‌ای از ارزش­های انسانی است که در برخی سلوک اخلاقی همچون بخشندگی، جوانمردی و تکریم میهمان، می­تواند الگو باشد. شبه جزیره عربستان از قدیم الایام مهد ادیان آسمانی بوده و اهل کتاب اعم از یهودی و مسیحی را در بر می­گیرد. برخی از شاعران پیش از اسلام به این مذاهب تعلق داشتند. از جمله شاعران دوره جاهلی عدی بن زید العبادی است که به مسیحیت منتسب می­شود. عدی دارای اشعاری با مضامین اخلاقی و دینی است و از ایمان به خدا و آخرت سخن می­گوید. در این پژوهش قصیده «مجمهرة» عدی را برگزیدیم تا حوزه­های معناشناسی مختص به اخلاق را در آن بررسی کنیم. در قصیده مشهور «مجمهرة»، واژه‌های بسیاری بر مضامین اخلاقی دلالت دارد که بنا به فرصت برخی از آن­ها از منظر معناشناسی بررسی می­­شود. این مقاله با تکیه بر روش توصیفی- تحلیلی می­کوشد با نگاهی جامع به حوزه‌های معناشناسی و نمودهای آن به بررسی برخی سلوک اخلافی موجود در قصیده «مجمهرة» عدی بن زید بپردازد. بنا به یافته‌های این پژوهش چنین می‌توان گفت: روابط کلمه‌های داخل جمله‌ها‌ی این قصیده به شناخت حوزه‌های مختلف معنا­شناسی که در متن به شکل­های مختلف حضور دارد منجر می­شود.