در همه منابع لغوی و دستوری «أیضاً» را مفعول مطلق و یا حال محذوف العامل دانسته­اند، در حالی که باید آن را قید همسانی دانست؛ زیرا با در نظر گرفتن چنین نقشهایی(حال و مفعول مطلق) برای «أیضاً» باعث می­شود برخی از تفسیرها و تأویل­های زبانی  به دور از واقعیت انجام گیرد و هم اینکه کلمه «أیضاً» و مترادف­های عربی و معادل­های انگلیسی و فارسی­اش کارکرد و معنای مفعول مطلق(تاکیدی، نوعی و عددی) و حال را ندارند، بلکه از آنها فقط همسانی و هم­حکمی دو جمله یا دو عنصر از یک جمله برداشت می­شود. از آنجا که قید «أیضاً» هم در جمله­های ساده کوتاه و متوسط و بلند و هم گاهی در جمله­های مرکب دارای الگوی «نفی...فقط/فحسب/وحده+ بل/ و إنما + أیضاً...» به کار می­رود  پس نمی­توان کاربرد آن را در یک الگو خلاصه کرد. علاوه بر این، به لحاظ موقعیت نیز معمولا بی فاصله پس یا پیش از عنصر متفاوت دوم قرار می­گیرد. مهمترین مترادف­هایی که می توان برای «أیضاً» ذکر نمود عبارتند از: کذلک، بالمثل، بدور + ضمیر،  هو الآخر وهی الآخری؛ اما هر یک از این مترادف­ها برخلاف «أیضاً» که پربسامدترین قید همسانی و اشتراک در زبان عربی است، محدودیت­های کاربردی دارند. روش تحقیق در این جستار توصیفی تحلیلی است و هدف از آن اثبات مسائل فوق است که تا کنون در هیچ پژوهشی به این شکل بررسی نشده است.