عنصر حوار یا گفتگو در قرآن از جمله مفاهیم مهمی است که خدواند از آن برای تحقق وعده­هایش استفاده کرده است. گفتگو در قرآن انواع مختلفی دارد که از جمله آن گفت­وگوی میان اهل بهشت و دوزخ است که با مشاهده اعمال خود و عقاب و پاداشی که برای آن­ها پیش آورده است به گفتگو و مجادله با هم می­پردازند. لذا پژوهش حاضر با روشی توصیفی-تحلیلی به تطبیق گفتمان میان دوزخیان و بهشتیان با توجه به نظریة کنش­گفتاری سرل پرداخته است. با تکیه بر چنین رویکردی می­توان جنبه­های مختلف و ظریف معنایی متون را درک کرد. از این رو، در پژوهش حاضر سعی شده است که کارگفت­های مذکور در گفتگوهای میان بهشتیان و دوزخیان –که در فضا و موقعیتی منحصربه­فرد بیان می­شود- تحلیل شود. کارگفت پایة در زبان گفت­وگوی بهشتیان و دوزخیان کارگفت عاطفی است؛ به این دلیل که زبان در گفتار دوزخیان بیشتر برای بیان حالات روحی آن­ها که شامل: حسرت خوردن، پشیمان بودن و هراس داشتن است بکار رفته است و در گفتارهای بهشتیان نیز زبان بیشتر برای شکرگذاری، دعا کردن و سرزنش کردن دوزخیان به کار رفته است.